Przegląd różnic między kapnografią głównoprądową a bocznoprądową
Przegląd różnic między kapnografią głównoprądową a bocznoprądową
Kapnografy bocznoprądowe:
W kapnografii bocznoprądowej czujnik CO2 znajduje się w samym urządzeniu głównym (z dala od dróg oddechowych), a niewielka pompa zasysa próbki gazu z dróg oddechowych pacjenta przez 6-stopową rurkę kapilarną do urządzenia głównego. Rurka do pobierania próbek jest podłączona do łącznika typu T, który umieszcza się na łączniku rurki intubacyjnej lub maski znieczulającej. Gaz pobierany od pacjentów często zawiera gazy anestetyczne, dlatego gaz wylotowy z kapnografu należy kierować do systemu usuwania gazów lub zawracać do układu oddechowego pacjenta. Szybkość przepływu próbki może być wysoka (>400 ml/min) lub niska (<400 ml/min). Za optymalny przepływ gazu uważa się 50–200 ml/min, co zapewnia niezawodność kapnografów zarówno u dzieci, jak i u dorosłych.1,2 Kapnografy bocznoprądowe mają wyjątkową zaletę: umożliwiają monitorowanie pacjentów nieintubowanych, ponieważ próbki gazów wydechowych można pobierać z jamy nosowej za pomocą adapterów nosowych.3-5 Ponadto gazy można również pobierać z jamy nosowej podczas podawania tlenu, stosując prostą modyfikację standardowych kaniul nosowych.6,7 Cecha ta umożliwia monitorowanie wydychanego CO2 u pacjentów otrzymujących jednocześnie tlen przez kaniule nosowe.
Kapnografy głównoprądowe.
W kapnografie głównoprądowym kuweta pomiarowa (adapter do dróg oddechowych) jest wkładana bezpośrednio do dróg oddechowych, pomiędzy obwód oddechowy a rurkę intubacyjną. Do adaptera dróg oddechowych mocowany jest lekki czujnik na podczerwień. Czujnik emituje światło podczerwone przez okienka adaptera do fotodetektora, który zwykle znajduje się po drugiej stronie adaptera dróg oddechowych. Światło docierające do fotodetektora jest wykorzystywane do pomiaru ETCO2. Technologia głównoprądowa eliminuje potrzebę pobierania próbek gazu i usuwania gazów, ponieważ pomiar jest wykonywany bezpośrednio w drogach oddechowych. Ta technika pobierania próbek zapewnia wyraźniejsze przebiegi, które odzwierciedlają ETCO2 w czasie rzeczywistym w drogach oddechowych pacjenta.
Aby zapobiec kondensacji pary wodnej, która – jeśli nie zostanie skompensowana – może powodować fałszywie wysokie odczyty CO2, czujnik głównoprądowy jest podgrzewany do temperatury nieco wyższej niż temperatura ciała. Ten proces podgrzewania pomaga utrzymać okienka adaptera dróg oddechowych w czystości, dzięki czemu czujnik może pracować w środowiskach o wysokiej wilgotności. Nowe czujniki głównoprądowe wykorzystują obwody ograniczające dostarczaną moc, dzięki czemu czujnik nigdy nie osiąga temperatury wystarczająco wysokiej, aby spowodować nawet zaczerwienienie skóry, co eliminuje ryzyko poparzeń pacjenta.
Na przestrzeni lat nastąpił znaczny postęp w technologii głównoprądowej. Starsze generacje analizatorów głównoprądowych miały opinię delikatnych, nieporęcznych i ciężkich urządzeń, które obciążały rurkę intubacyjną i były podatne na uszkodzenia. Nowa generacja czujników głównoprądowych rozwiązuje wiele z tych problemów. Są one mniejsze i ważą mniej niż 80 gramów (2,8 uncji), a niektóre wykorzystują konstrukcję „półprzewodnikową” (solid state), dzięki czemu nie mają ruchomych części, co czyni je bardzo trwałymi i mniej podatnymi na uszkodzenia. Dostępna jest różnorodność adapterów do dróg oddechowych do jednorazowego użytku, co eliminuje problem sterylizacji i zakażeń krzyżowych. Ponadto wersje z niską przestrzenią martwą, dodające mniej niż 0,5 ml przestrzeni martwej, czynią tę technologię odpowiednim monitorem ETCO2 dla pacjentów noworodkowych. Podsumowując, najnowsze postępy technologiczne przezwyciężyły niektóre z wcześniejszych wad czujników głównoprądowych, dorównując czujnikom bocznoprądowym pod względem wagi i rozmiarów.
Bibliografia:
Kalenda Z. Mastering infrared Capnography. The Netherlands: Kerckebosch-Zeist 1989.
Carbon dioxide monitors. Health Devices 1986;15:255-85.
Paloheimo M, Valli M, Ahjopalo H. A guide to CO2 monitoring. Finland: Datex Instrumentarium, 1988.
Cambell FA, McLeod ME, Bissonette B, Swartz JS. End-tidal carbon dioxide measurements in infants and children during and after general anaesthesia. Canadian J Anaesth 1993;41;107-10.
Iwasaki J, Vann WF Jr, Dilley DCH, Anderson JA. An investigation of capnography and pulse oximetry as monitors of pediatric patients sedated for dental treatment. Pediatric Dentistry 1989;11:111-7.
Roy J, McNulty SE,Torjman MC. An improved nasal prong apparatus for end-tidal carbon dioxide monitoring in awake, sedated patients. J Clin Monit 1991;7:249-52.
Tobias JD, Flanagan JF, Wheeler TJ, Garrett JS, Burney C. Noninvasive monitoring of end-tidal CO2 via nasal cannulas in spontaneously breathing children during the perioperative period. Crit Care Med 1994;22:11:1805-8.
